از وصاياى امام كاظم «عليه السلام» به هشام:
يا هشام! مَثل الدّنيا مَثل ماء البحر كلّما شرب منه العطشان ازداد عطشاً حتّى يقتله.
(تحف العقول صفحه 396)
انسان به طور طبيعى و غريزى تمايل به مظاهر فريبنده دنيا و لذّات آن مثل ثروت و مقام و... دارد. لذا روايات اسلامى با بيانات مختلف به انسان نسبت به اين مسأله هشدار مىدهد. در اين روايت، دنيا تشبيه به آب شور شده كه هر چقدر شخص تشنه از آن بياشامد نه تنها عطش او فرو نمىنشيند بلكه تشنهتر مىشود تا سرانجام او را از پاى در مىآورد، اهتمام به شهوات دنيوى و مظاهر آن نيز انسان را حريصتر و شائقتر مىكند تا آنجا كه در اثر زياده روى در آن، به هلاكت مىافتد. (آنان كه غنى ترند محتاج ترند). لذا بزرگترين سرمايه براى انسان قناعت است كه موجب عزت و غناى نفس مىشود و آدمى را از افزونطلبى و زياده خواهى در امور دنيوى باز مىدارد. البته روى آوردن به مسائل دنيايى كه مورد مذّمت واقع شده در صورتى است كه صِرفا براى التذاذ شخصى خود باشد وگرنه بهره بردارى از مواهب طبيعت در جهت خدمت و انجام وظيفه، دنيايى نيست كه از آن مذمت شده باشد.
+ نوشته شده توسط زائر در دوشنبه بیست و ششم شهریور 1386 و ساعت
9:50 |
مراسم میلاد حضرت ابالفضل العباس (ع) حاج محمود کریمی
